Het is al donker en koud, je trekt de zijdeur van je ouders' bungalow open en wil gaan roken.
Ach neen niet weer, je zet je eerste stap buiten, de plattelandsbries geeft een extra rilling aan je vers toegegroeide schaafwonden. Nog voor je hele lichaam zich in een spasme trekt, is je schedel aan het broezelen. Wat komt er vandaag?
Je besluit dat je er effen geen zin in hebt, je keert terug en trekt de glazen deur van de gesloten haard open. Hier rook ik vandaag. Ach het maakt weinig verschil. Het is niet de lichte ruis van de geraardsbergse steenweg die je hersenen op een ander spoor zet. Zijn het dan de eenzame nachtelijke sigaretten zelf die je geest met drie perrons verruimen?
Die treinen brengen me danig in verwarring. Plots zie ik hoe ik op zes verschillende manieren mijzelf memorabiliseer. Soms grijp ik hard terug naar adolescente verlangens, ervan overtuigd dat ik die verloren dromen alsnog kan waarmaken. Meestal pas ik mezelf in nieuwe verhalen, met hoop vullende mijn toekomst. Vorige week nog werd ik gelauwerd om mijn vernieuwend documentairewerk. Daags daarna leerde ik Oezbeekse kastanjeplukkers Engels aan de hand van mijn vertaald en gebundeld oeuvre.
Daar komt de laatste trek en ik zie ertegen op alle chauffages op twee te zetten, de schilderijverlichting en de schouwlampen te doven. Dat witte glas lege wijn blijft op de salontafel. Mijn opgevouwen was niet. Die moet zes uur later in mijn rolkoffer.
Vannacht raak ik niet in slaap, ik heb te weinig gedronken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten